سزار

برای نوشتن

2011-09-06T10:50:00.003+04:30

گفت: یه چیزی بنویس

گفتم باشه

پس می نویسم

یه چیزی

................

پرواز را به خاطر بسپار

2011-07-18T14:24:00.002+04:30

رو دیوار یکی از برجکها، کسی، نوشته بود

غصه نخور کرگدن. تو هم یه روز می پری

واین روزها باس جشن گرفت. یکی از کرگدن ها بال درآورده، هوای پرواز هم به سرش زده حتی

مبارک باشه دادا

به خانه برمی گردیم

2011-06-10T00:34:00.003+04:30

وقتی آدم بعد 4 ماه میاد لابد شب شب خاصی بوده.

وقتی اومدم اینجا، وقتی این حجم خاک و دیدم... خیلی وقت بود سراغی از این خونه، شما بخونید از خودم، نگرفته بودم.

و الان حس آدمهایی و دارم که بعد از سالها سفر دارن خسته و کوفته به خونه برمیگردن.

نه فقط به خاطر بازگشت به این بلاگ، بل به خاطر خود زندگی.

خیلی وقت بود احساس امشب و نداشتم اما الان یه طورهایی احساس راحتی خوب دارم.

آقا اصلن وقتی این آهنگ* لئونارد کوهن و گوش می کنم با وجود مجموع شرایطی هم که الان دارم، احساس می کنم زندگی رفته رو همون دور کند خوبش.

راستی چقدر صدای این آقای کوهن خوبه. یه جور صدای خسته ی خش دار.

راستی قرار بود ساحل آرامشمون کجا باشه؟

*In My Secret Life

اقلیت

2011-02-25T00:09:00.002+03:30

راه پیدا کردن گنج جهان جز رنج نیست

رنج آن را راست می گویند اما گنج نیست

گاه می افتد به خاک و گاه می غلتد به رود

هیچ رازی در فرو افتادن نارنج نیست

گاه سرباز شجاع و گاه شاهی نا امید

روز و شب چیزی به جز تکرار یک شطرنج نیست

در کف بازار دنیا عمر خود را باختی

سکه را جمع کن! دعوای چار و پنج نیست

باید از بهتی که چشمم داشت قلبش می شکست

چشم پوشی کن که این آیینه حیرت سنج نیست

"فاضل نظری"

سرباز نوشت - 5

2011-01-06T23:08:00.006+03:30

پادگان- پرده ی اول: سرما

ذات پادگان سرد است لامصب. از همان سر صبح هم شروع می کند این سرما را به داخل تک تک سلول هایت فرو کردن. پادگان که باشی لباس عالم هم که بپوشی باز هم سردت می شود. باید حتمن کسی باشد که از آنجا که بیرون آمدی دستش را بگیری - سلام سر هرمس- که گرمای وجودش یخ درونت را آرام آرام ذوب کند

حالا اگر هم نشد می توانی/ باید دست در دست خیال بگذاری. باید با خودت کنار آمده باشی که اگر وجودش نه، خیالش را که دیگر نمی تواند از آدم بگیرد.

بله، این طور جاهاست که ما با خودمان فکر می کنیم باید کسی باشد... که اگر نبود سرنوشت فول متال جکت شاید دور از دسترس هم نبود

سرباز نوشت 4

2010-12-28T23:34:00.001+03:30

بله. و خوب اینجا سپاه است، پادگانِ ... ، جائیکه ساعت 1:30 ظهر درست وقتی آفتاب بالای سرمان است شامگاه! می زنند.

جالب است، سپاه است دیگر، آدم که نیست - سلام سر هرمس مارانای کبیر-

سرباز نوشت 3

2010-12-13T16:44:00.003+03:30

ارزش دوران سربازی، در فرار گهگاهی از سربازیست. برای دیدن دوست، شبانه خود را به لب دیوار کشیدن، از لب دیوار، به آن سو پریدن و به دل تاریکی دویدن، و بعد، چه لذتی دارد ساعتی را با تو بودن، و تنبیهات انضباطی. خدای من!

"یک عاشقانه ی آرام"

نادر ابراهیمی

سرباز نوشت 2

2010-12-03T23:41:00.003+03:30

پایم را روی مین گذاشته ام

اگر تکان بخورم مرده ام

باید

همین جا که هستم

بمانم تا آخر دنیا

درست

وضعیت سرباز جنگی را دارم

کنار تو و زیبایی ات

"رسول یونان"

1 سرباز نوشت

2010-11-19T02:43:00.003+03:30

شهیدی که بر خاک می خفت

سر انگشت در خون خود می زد و می نوشت

دو سه حرف بر سنگ

به امید پیروزی واقعی

نه در جنگ

که بر جنگ

"قیصر امین پور"

به احترام یک قوقولی

2010-10-06T00:06:00.006+03:30

عرض کرده بودم آدمی که من باشم باید سال و ماه بگذره تا از بین این همه، کسی و حالا مثلا توی تاکسی ببینم و جذبش بشم.
جذب اون همه روح قوقولی که توی وجودش و پیرامونش بود .
و بله که حتی آدمی مثل من هم میتونه در تمام مسیر فکر و ذهنش بره سمت اون دختری که تنها به فاصله ی یک نفر نشسته و حتی لابد دلش هم می خواد که بره تا مقصدش، که بعد پیاده بشه را بیفته دنبالش و حتی شاید هم حرفی، سخنی چیزی.
اما آدمی که من بودم، پیاده شدم و بعد از آخرین نگاه قبل از حرکت تاکسی سیگاری روشن کردم تا باز هم دود کنم حجم حسرتم را

چفیه

2010-10-03T01:14:00.002+03:30

دیشب با دوستی بودیم. دم دکه ی روزنامه فروشی یالثارات دیدیم، تیتر خواندیم. بعد هم چیزهایی که دلمون می خواست و گفتیم بهش.

بعد که گذشتیم به دوستم گفتم: نکته ی جالب اینجاست که همین هفته نامه زمانی محبوب من بود. بعد تر بهش گفتم تیر 78 وقتی من یه بچه ی 15-16 ساله بودم چفیه ای داشتم که به گردن انداختم و رفتم توی خیابان.

گذشت تا خرداد 88، درست 9 سال و 11 ماه بعد. من دقیقن همون چفیه رو به صورت بستم و رفتم.

فاصله ی گردن تا صورت من 9 سال و 11 ماه بود.

یارو می گفت یکی میره آدم برفی و میسازه جهنم و برای خودش میخره، یکی هم امام علی و میسازه و بهشت و میخره. گفتن حاج آقا جفت اینها رو یک نفر ساخته. طرف کم نیاورد و گفت: آدم همیشه میتونه گناهانش و جبران کنه.

شمال بودیم

2010-09-17T22:57:00.000+04:30

تو که نبودی

من بودم و

شب و

سکوت و

دریا و

آهنگ و

سیگار

و بالعکس

2010-08-26T01:41:00.002+04:30

میشه گفت چند ماهی بود که اوضاع هیچ بر وفق مراد نبود.تقریبا همه چیز روی هوا بود. یک وقت هایی توی زندگی آدم احساس می کنه تمام عالم بر علیه اون بسیج شدند. وقتی همه چیز گره می خوره شاید باید فقط صبر کرد. شاید هر کجای این نخ و اگر بکشی گره کور تر بشه.

اما یک روزهایی هم هست مثل امروز که یک دفعه ورق بر می گرده. شاید برای قضاوت کمی زود باشه اما الان احساس می کنم روزهای بهتری در پیش رو دارم. وقتی توی یک روز 2-3 تا اتفاق خوب با هم پیش بیاد آدم حس بهتری پیدا می کنه.

و حالا به همه ی این ها اضافه کنید، نسیم خنک و نم باران. بعد از اون جهنم تابستانی امروز فرصت شد چند دقیقه ای زیر باران باشم.

و امروز بیش از پیش یاد اون پیرمرد با صفایی بودم که قانون پنجم را برایم با بالعکسش نوشت.

ببار ای بارون ببار

2010-08-01T23:45:00.002+04:30

و حالا بعد از یک زمستان طاقت فرسا، این نسیم خنک امروز عجب چسبید. و از این بهتر هم اینکه ودر دات کام برای فردا هوایی بارانی پیش بینی کرده.

امروز پیش خودم فکر می کردم که آیا واقعن امکانش هست که این دروغ راست از آب دربیاید؟

اما اعتراف می کنم که دلم سخت هوای یک هوای سرد و بارانی کرده. دلم لک زده برای دیدن باران.

ولی باید صبر کرد، باید به قدر یک ماهی تا فصل باران صبر کرد. و باید از رمضانی سخت در تابستان گذشت تا حداقل قدرش را بیشتر دانست.

در هر حال، اگر فردا باران بارید، لذتش را برید و آن را با عزیزترین هایتان قسمت کنید. یادتان نرود که

زیر باران باید رفت

چتر ها را باید بست

فرصت اگر بدست آمد از دستش ندهید. حتی اگر خیالی دارید، برش دارید، به زیر باران بروید، اگر اهلش بودید سیگاری هم بگیرانید.

سالگرد

2010-06-29T22:52:00.002+04:30

و خوب بعضی از مواقع هم میشه که بعد از مدتها هوس نوشتن به سر آدم بزنه که بیاد فقط بنویسه: چند روزی که گذشت سالگرد تولد این بلاگ خاک گرفته بود و همین روز قبلی هم که باز گذشت سالروز تولدم.

امیدوارم در سال آینده مدت زمان بیشتری را با هم باشیم.

در باب ستایش وبلاگها

2010-05-27T22:45:00.003+04:30

اصولن که به نظرم این وبلاگها موجودات جالبی هستند. موجوداتی که از بدو تولد تا مدتی همچون کودکی نوزاد که رفتار نمی داند و مطابق سلیقه ی پدر و مادرش حرکت می کند به بقا ادامه می دهند. اما همین که مدتی گذشت عنان از کف نویسنده اش هم می گیرد و به راهی می رود که خود می خواهد.

این بلاگها این خصوصیت را هم دارند که می شود در آنها عریان بود، عریان نوشت. بدون هراسی، بدون رعایت چهارچوب و مرزی.

در زندگی، هر کدام از ما باید با هزار متر و معیار سخنان مان را بسنجیم و رفتارمان را متر کنیم. اما وبلاگها این فرصت خود بودن را به ما داده اند.

مثلن همین خود من، شاید شما اگر یکی از اطرافیان بعضن حتی نزدیک من هم بودید، حتی کلمه ای از نوشته های این جا را نمی دانستید. اما من، اینج، برای همین 3-4 نفر دوست و خواننده ای که دارمخودم هستم، از خودم می نویسم. از چیزی که تمام هر روزهایم را پر کرده، اما کم از دقیقه ای برای گفتنش وقت نمی گذارم.

اینجا می شود یک روز خوش بود، فردایش عصبی و ناخوش. بدون اینکه مجبور باشی برای کسی توضیحی بدهی که چرا.

این وبلاگهای همسایه هم همیشه برای شما یادداشتی می گذارند تا هر زمانی که وقت و حوصله داشتید بروید به آنجا، حرفشان را گوش کنید. که در سایه ی خلوتیتان با آنها خوش باشید.

اینجا قرار نیست کسی کسی را بشناسد پس می شود چهارچوب ها و مرزها را برداشت، می شود به راحتی برای کسی چند خطی نوشت یا اصلن ننوشت حتی.

خلاصه که به نظرم این وبلاگها موجودات جالبی هستند.

آن جا که پنچر گیری ها تمام می شوند

2010-04-28T22:57:00.000+04:30

فروشنده به زنی که دو دستی گلدان کوچکش را چسبیده بود، گفت: "یادتلن نرود، حتی این هم آب می خواهد." وقتی زن رفت رو به من کرد و گفت: باورت می شود خیلی از این ها چون کاکتوسند از تشنگی جان می دهند.
بعد پوزخند زد: از آن ها زیادی انتظار داریم

آن جا که پنچر گیری ها تمام می شوند
حامد حبیبی
نشر ققنوس

از امروزی که گذشت

2010-04-11T23:22:00.002+04:30

مثلن یک روزهایی هم هست مثل امروز. تیمت شب قبلش برده صبح بیدار می شی، حسابی شارژ. دلت می خواد سر به سر همه ی عالم بگذاری. از مغازه میای بیرون، بعد همینطور داری راه میری شاید با تلفنت هم حرف بزنی. احتمالن داری با اون ور خطی کل کل می کنی که دیشب از روی جنازتون رد شدیم و فیلان. اونقدر هم کار و عجله داری که از وسط یک پاساژ میانبر بزنی که زودتر به کارهات برسی. اما امان از اون لحظه ای که یکهو چیزی ببینی، ذهنت بره اون سمتی که نباس بره. هی فکر کنی که اگر اون خال نبود مطمئن می شدم که خودشه. حالا حرف زدن که دیگه اصلن یادت رفته. خداحافظی می کنی وسطهای بحث. این پا و اون پا می کنی اما بالاخره میری رد کارت. بعد هم کلی راهت و دور می کنی، برمی گردی همونجا که شاید باز هم... اما دیگه خبری از کسی نیست. حالا برمیگردی مغازه. اما این بار احساس خستگی مفرط. آدم اینجور موقع ها دلش فقط خواب می خواد.

امسال نیز یک‌سره سهم شما بهار

2010-03-20T00:41:00.002+03:30

امسال نیز یک‌سره سهم شما بهار

ما را در این زمانه چه کاری‌ست با بهار

از پشت شیشه‌های کدر، مات مانده‌ام

که‌این باغ رنگ، خواب خزان است یا بهار

حتی تو را ز حافظه گل‌ها گرفته‌اند

ای مثل من غریب در این روزها بهار

دیشب هوایی تو شدم باز، این‌غزل

صادقانه‌ترین گواه دل‌تنگ ما بهار

گل‌های بی‌شمیم به وجدم نمی‌کشند

رقصی در این میانه، بماناد تا بهار

محمد علی بهمنی

آخرین پست سیاسی سال

2010-03-19T01:07:00.002+03:30

امروز توی ماشین آهنگی گوش دادم از سروش. همون کسی که هیچکس صداش می کنند. به قول دوستی آهنگ مخوفی بود. تم صدای خش دار هیچکس و اگر به یک آهنگ سنگین اضافه کنیم، بعد یک ترانه ی پر نکته ی سیاسی هم اگر روش اجرا بشه میشه همینی که گوش خواهید کرد.

بعد هم که پیش خودمان فکر می کنیم شاید به قول آقا هیچکس هیچ اشکالی نداره اگر اون روز خوبی که میاد کرم ها مشغول شاد کردن روحمون باشند که بشیم شادروان. مهم اینه که کنار قبر سبزه.

بیشتر هم اگر خواستید بدانید پیشنها می کنم آهنگ و دریابید.

صدای تو خوب است

2010-03-18T01:33:00.003+03:30

اگر نظر من و پرسیدید باید عارض شوم به حضورتان که کلن من فکر می کنم بعضی از ترکها و آهنگها فقط برای این ساخته شده اند که در انتهای یک شب سرد زمستانی بعد از اینکه خانه در سکوت و تاریکی فرو رفت، همینطور با یک صدای ملایمی از ضبط، پخش بشوند. که با آنها در تنهایی سیگاری بگیرانی و بعد خیلی نرم و آرام بروی زیر لحاف، عزیزترینت را بغل کنی و در آغوشش به خواب روی.

دو تا از این آهنگها را از اینجا و اینجا بگیرید.

میامی وایس

2010-02-26T01:59:00.003+03:30

و میامی وایس یک شاهکار دیگر از استاد مان دوست داشتنی.

الان و در مرور آثار مایکل مان رسیده ام به همین فیلم میامی وایس. لحظاتی که گذشت مشغول دیدنش بودم اما به سکانسی رسیدم که سیرابم کرد. برای امشبم بس بود. آمدم که لذتش را با شما قسمت کنم و بروم.

نمیدونم چرا شخصیت سانی اونطور که باید من و به خودش جذب نکرد. درحالیکه چندتا مولفه ی خوب هم از نظر من داشت. اما تقریبا از همون دیدار اول از خوزه یرو خوشم اومد. یرو نفر اول سرویس امنیتی یک گروه مافیایی هست. یک آدم سخت، تیزهوش، و البته یک آدمکش حرفه ای.تقریبن دلیل علاقه ام و نمیدونستم اما در دقیقه ی 75 چیزی و دیدم که جوابم و داد. و اون فقط یک نگاه بود. نگاه خوزه به ایزابلا. و البته قبلش باید دقت کنید به نگاههای یرو به دخترهای دیگه در کلوب. چند باری این حداکثر 30 ثانیه رو دیدم. و باید گفت که این آقای مان کارش و چقدر استادانه انجام داده و حتی اون موزیک روی صحنه هم چقدر کمک می کنه به فضا سازی. و البته اینطوری هاست که یک نفر میشه استاد مان و ما اینقدر با فیلم هاش زندگی می کنیم.

بهترین جمله درباره فیلم های ایشون از خسرو نقیبی بود که در نسیم نوشت "فیلم های مان درباره ی از دست دادن هاست... در باره ی نرسیدن ها" و چه مثالی از این نگاه آشکار تر برای نرسیدن ها

بوی عیدی

2010-02-25T00:20:00.001+03:30

شب که باشه کلن، هرچه قدر دیرتر بهتر، هرچقدر خسته تر بهتر. ترجیحا از فوتبال هم اومده باشی که دیگه خستگی برسه به نهایتش. بعد مثل الان آخرای سال هم باشه، نوستالژی عید. بعد این آهنگ فرهاد و بذاری صدا بره تا آخرش. بعد یک سیگار روشن می کنی و همینطور در حین رانندگی، وقتی شیشه ات پایینه و داره باد می خوره توی صورتت، دیگه رفتی واسه خودت. رفتی توی دنیای افکارت.

این آهنگ غریب، اونجا که میگه فکر قاشق زدن...

پ.ن: تحت هیچ شرایطی "به رنگ ارغوان" استاد حاتمی کیا رو از دست ندهید. هرچه قدر هم خواستم نشد که جلوی خودم و بگیرم تا فعلن ازش ننویسم. بسیار لذت بردم. لذت بردم و حسرت خوردم که 4 سال پیش بزرگترین اشتباه زندگیم و مرتکب شدم

تنهایی، صفر. یا تعطیلات خود را چگونه گذرانده اید.

2010-02-16T02:24:00.002+03:30

بعد بعضی وقتها هم هست توی زندگی، مثل همین چند روزی که گذشت که روزهای تعطیل تقویم همینطوری برای خودشون تصمیم می گیرند که کنار هم ردیف بشن، تا یک فرصتی برای مردم بوجود بیاد که حداقل چند صباحی از شلوغی های روزمرگیشون فاصله بگیرند.

اینطور مواقع بهترین فرصت ها هستند برای مسافرت. اغلب پدر و مادرها هم دست بچه هاشون و می گیرن و دل میدن به دل سفر. اما اگر صبر کنی، اگر آدم موندن و نرفتن باشی همچین که همه رفتند، تو می مانی و خانه ی خالی. و این تازه آغاز ضیافت تنهائیست.

تنها که باشی دیگه لازم نیست که صبح که بلند میشی به کسی سلام کنی. اصلن کسی نیست که بخواد نگرانت باشه که مثلن صبحانه نخورده از در بیرون نری که زخم معده بگیری یا فیلان. تنهایی میشه اصلن ناهار هم نخورد، در عوض چند صفحه ای بیشتر با کتاب بود. یا حداقل بیشتر خوابید و رویا دید. تنهایی تمام وقتت و وقت داری برای فکر کردن. به تمام آرزوها، تمام رویاهای بر باد رفته، به تمام روزهای نیامده حتی.

تنها که بمانی میشه ساعت 3 نصفه شب یه کاپشن نازک بپوشی، کوله بار غمها و حسرت هات برداری و بری یک جایی دم در بشینی و 2-3 تا سیگار بکشی و همه اش و دود کنی بفرستی هوا.

تنها که باشی میشه از لذت غریب تنها بودن لذت برد.

یک عاشقانه ی آرام 2

2010-01-13T23:10:00.003+03:30

آذری با آن صدای بی گذشت پرسید: عاشق شده یی؟

گفتم: عشق، نمی دانم چیست. بی تجربه ام. تازه کارم. نمی دانم اینطور خواستن، اسمش عشق است یا چیز دیگر. فقط، سخت می خواهمش

-سخت خواستن، می تواند عشق باشد

-گفته اند: به شرط آنکه نرم بماند

-عجب کلکی هستی تو گیله مردِ کوچک!

- به زبان خاصی می ستاییدم

-نمی ستایم، می آزمایم

- آزمون هایتان به کاری نمی آید آقا! بیش از آن می خواهمش که تجربه کارا باشد

- اما اگر او تو را نخواهد؟

-گریه کنان می روم پی کارم. دوست داشتن، یک طرفه می شود اما به ضربِ تهدید نمی شود، و این آن چیزی ست که سلاطین می خواهند: مردم آنها را بپرستند، آنها از مردم بیزار باشند. من نه سلطانِ ادبم نه سلطانِ عسل. اگر نخواهد و بدانم که هرگز نخواهد خواست، گریه کنان کوله بارم را بر می دارم و می روم. همین

- اگر گریه کنان بروی، تا کی گریه می کنی؟

-نمی دانم آقا! پیشاپیش چطور بگویم؟ برای گریستن، برنامه ریزی که نکرده ام

"یک عاشقانه ی آرام"

مرحوم نادر ابراهیمی

پ.ن: بازهم از این کتاب خواهم نوشت

روزی روزگاری ایران

2010-01-06T23:39:00.004+03:30

بعد بعضی وقتها هم هست که با خودم ملایم فکر می کنم. مرور می کنم خاطرات گذشته ای که حالا انگار سالهاست که از اون فاصله گرفتیم. بعد اینجور وقتهاست که این عکس و پیش خودم مرور می کنم. فکر می کنم به اونه همه شور و اشتیاق، به اون همه انرژی، به اون همه خوش خیالی و به ...

بعد یواش یواش افکارم ادامه پیدا می کنه و هی واسه خودش میاد جلو تا میرسه به این عکس

بعدش...؟

آتش زبانه می کشد

2009-12-30T22:17:00.002+03:30

رسانه ی جنگ بر طبل می کوبد.

بوی خون ز اوضاع جهان می شنوم

شما هم...

2009-11-23T21:32:00.004+03:30

پیش نوشت: در حاشیه ی مرگ کردان

حضرت علی (ع) در حالی کشته شد که مردم شام از خود می پرسیدند: علی و محراب؟ مگر علی نماز هم می خواند؟

بزرگ خلیفه ی سبز پوشان علوی در حالی کشته شد که تا سالها بعد هم حتی بر منابر رسمی حکومت سیاه جامگان اموی "لعن" می شد. او در حالی کشته شد که مدفنش تا سالهای سال مخفی بود. اما معاویه هم چند سالی بعد مرد. خلیفه ی مقتدر امپراطوری اموی هم مرد.

امروز اگر گذرتان به دمشق افتاد ، در دخمه ای تنگ و تاریک، کنار مستراحی، اگر بپرسید قبر معاویه را خواهید یافت. نجف را هم که دیگر خود می دانید.

آقای ا.ن تو هم خواهی مرد. همانگونه که اسلافت...

به همه ی آنها که در آغاز راهند

2009-11-12T22:56:00.002+03:30

-پیش از آن واقعه ی بزگ

-در قلب آن واقعه

-آنسوی واقعه

- عشق به دیگری ضرورت نیست، حادثه است

عاشق زمزمه می کند، فریاد نمی کشد

تمام اینها سر فصلهای کتاب و جملات اولیه ی از "یک عاشقانه ی آرام" از مرحوم نادر ابراهیمی است که این روزها به سفارش برادر بسیار عزیزم شروع به خواندنش می کنم. و همین چند جمله هم می تواند کافی باشد تا همچون منی را سرشار کند، که کتاب را ببیندم و با همینها فعلن بگذرانم.

توصیه می کنم به همه ی آنها که در آغاز راهند...

2009-11-11T00:22:00.002+03:30

آقا چی میشد این زندگی یه دکمه ی ری استارت داشت. یا مثلن می شد یه جا سیو کرد. که اگر جلو رفتی و خراب کردی، گند زدی، یا اصلن باختی برگردی از سیوت دوباره شروع کنی.

یا اصلن خیلی بهتر بود اگر این زندگی یه کلید کویت مچ داشت. که بعضی وقتها انصراف بدی بری واسه خودت...

2009-10-12T23:35:00.002+03:30

بعد کلن به نظرم دم اون دی جی گرم که وسط شلوغی مهمونی بین اون همه آـهنگ خارجی و ایرانی میاد این آهنگ و میکس می کنه. که بری واسه خودت بشینی یک گوشه سیگارت و با پک های عمیق تری بزنی گوش کنی به ترانه اش که میگه

می روم شبها به ساحل ها

تا بیابم خلوت دل را

روی موج خسته ی دل را

می نویسم اوج غمها را

2009-09-28T23:10:00.000+03:30

باید امشب بروم

باید امشب چمدانی را

که به اندازه ی تنهایی من جا دارد...

2009-09-25T00:30:00.004+03:30

مي دانم

حالا سالهاست كه ديگر هيچ نامه اي به مقصد نمي رسد

حالا بعد از آن همه سال،آن همه دوري آن همه صبوري

من ديدم از همان سر صبح آسوده هي بوي بال كبوتر و ناي تازه نعناي نورسيده مي آيد

پس بگو قرار بود كه تو بيايي و ...من نمي دانستم!

ای دردت به جان بي قرار پر گريه ام

پس اين همه سال و ماه ساكت من كجا بودي؟

حالا كه آمدي حرف ما بسيار،وقت ما اندك،آسمان هم كه باراني ست...!

به خدا وقت صحبت از رفتن دوباره ودوري از ديدگان دريا نيست!

سر به سرم مي گذاري...ها؟

مي دانم كه مي ماني پس لااقل باران را بهانه كن

دارد باران مي آيد

مگر مي شود نيامده بازبه جانب آن همه بي نشاني دريا برگردي؟

پس تكليف طاقت اين همه علاقه چه مي شود؟!

تو كه تا ساعت اين صحبت ناتمام تمامم نمي كني،ها!؟

باشد گريه نمي كنم

گاهي اوقات هر كسي حتي از احتمال شوقي شبيه همين حالاي من هم به گريه مي افتد،

چه عيبي دارد!اصلا چه فرقي داردهنوز باد مي آيد

،باران مي آيد

.حالا كم نيستند ،اهل هواي علاقه و احتمال كه فرق ميان فاصله را تا گفتگوي گريه مي فهمند

فقط وقتشان اندك و حرفشان بسيار و آسمان هم كه باراني ست...!

شب پاییزی

2009-09-18T03:34:00.005+04:30

چقدر می چسبد

این چای داغ و صدای ابراهیم

امشب، باید

شبی از شب های تقویمی نا متعارف باشد

نیستی

اما من حضور تو را حس می کنم

حس می کنم

گرمای آتش را از راه دور

"رسول یونان"

قانون-6

2009-09-12T00:51:00.003+04:30

اگر کاسبی باید هر 3-4 روز یه بار به مغازه ها سر بزنی. اگر بار اول و دوم از تو خرید نکردن نباید ناراحت بشی. باید بری، باید بشناسنت، باید ببینن کاسبی، این کاره ای.

پ.ن: ایکاش رضا جمهری 3-4 ماه پیش این و بهم می گفت. این مهمترین قانونی بود که رعایت نکردمش

یک عاشقانه آرام

2009-09-10T20:34:00.003+04:30

بروید و امشب بخوانید یک عاشقانه آرام با خدا. مناجات حضرت علی با خدا.

بخوانید "مولای یا مولای انت المعطی و انا السائل و هل یرحم السائل الا المعطی" و به راستی چه کسی رحم می کند بر فقیری؟

سال پیش نوشتم که بخواهید در این شب یک قلب آرام و امسال با تاکید بیشتری می گویم که فقط بخواهید یک قلب آرام...

اگر رئیس‌جمهور بودم!

2009-09-01T22:30:00.002+04:30

به دعوت اغلن عزیز برای این بازی می نویسم که اگر رئیس جمهور بودم چه کارهایی می کردم یا حداقل چه چیزهایی جزو اولویت هایم بود. برای ادامه هم دعوت می شود از تمام کسانی که برنامه ای در این باره دارند.

اگر رئیس جمهور بودم قطعن از شعار ساده زیستی دوری می کردم و به فقرم افتخار نمی کردم. من معتقدم کسی که چندین سال در بالاترین مشاغل دولتی حضور داشته و طبعا بالاترین میزان دریافتی ها را هم داشته اگر هنوز دچار فقر اقتصادی است حتمن دچار ایراد و اشتباهی بوده و طبعن کسی که در حل مشکل اقتصادی یک خانواده ی چند نفری دچار مشکل بوده نمی تواند مشکل خانواده ی بزرگتر و چند میلیونی را حل کند.

من اگر رئیس جمهوربودم حتمن از شعار نخبه گرایی دوری می کردم. ما در دوران ایده ها و فلسفه های مختلف زندگی می کنیم. دورانی که هر دانشمندی برای حل مشکلی (وخصوصن در زمینه های اقتصادی و انسانی) تئوری های جدا و گاه متضادی را دارند. پس شعار نخبه گرایی و جمع کردن تمام ایده ها فقط می تواند در ح یک شعار باشد و بماند. من سعی می کردم یک گروه کوچک و چند نفره ی مشاوره از کسانی که نظراتشان به نظرم نزدیک تر می باشد را دور خودم جمع کنم و شعار بی خود هم نمی دادم.

من اگر رئیس جمهور بودم تا زمانی که قدرت کافی نداشتم سراغ متلاشی کردن باند قدرت هم نمی رفتم. باند قدرت قدرت زیادی دارند و شعار بی جا به جز حساس کردن آنها و برانگیختنشان برای سنگ اندازی نتیجه ای دیگر ندارد که چوب این را هم مردم می خورند. من به موقع و در جایی که توانش را دارم به حساب آنان خواهم رسید.

من اگر رئیس جمهور بودم ایران را به سمت نظام ایالتی رهنمون می کردم. این در سیاستهای محسن رضایی هم بود اما من پیش از این هم به این موضوع فکر می کردم و وقتی برنامه های او را دیدم از اینکه در ذهن سیاستمدارانمان چنین مطلبی شکل گرفته خوشحال شدم.

من اگر به این پست می رسیدم با کمک همان جمع نخبگانی که در بالا گفتم کابینه ای قوی تشکیل میدادم. وزیران من باید زحمت چند ماه کا کارشناسی خودم و کسانی که قبولشان دارم می بودند و تمام تلاشم را بکار می بردم تا بهترین تیم را تشکیل دهم تا بعد از انتخاب پشیمان و مجبور به تعویض چند باره ی شان نشوم و اگر هم خطایی در آنان می دیدم سعی بر اصلاح آن داشتم نه تعویض وزیر که منجر به هرج و مرج در وزارتخانه اش نشوم که این خود بدتر از آنچه بود است. و من وزیرانی شجاع برمی گزیدم کسی که از ترسش مخالفتی ندارد سودی هم ندارد.

و من اگر رئیس جمهور بودم سعی در کوچک سازی دولت می کردم. دولت الکترونیک از اولویتهای من خواهد بود. من سعی می کردم تا در اسرع وقت پای دولت را از گلیم اقتصاد بیرون کشم.

به خدا که هیچ کس را...

2009-08-28T01:42:00.000+04:30

آرامش

2009-08-20T01:26:00.004+04:30

فکر می کنم بار قبل که تو صورت کسی زدم بالاتر از 12-13 سال پیش بود. طرفم با اینکه آدم نسبتا شاخی بود از شدت ضربه به سرعت گریه کرد. بعدها که دوباره با هم دوست شدیم بهم گفت "دیگه به کسی سیلی نزن. چون دست خیلی سنگینی داری"
از همون موقع ها بود که با خودم عهد کردم دیگه کسی و نزنم اما امشب وقتی اعصابم خرد شد از دستم دررفت. این بار با دست چپ و البته خیلی آرام تر زدم اما نباید می زدم. حالا هم کلافگی به خاطر عهدی که شکسته شد سراغم امده. باید بعد از این یاد بگیرم که بیشتر خویشتندار باشم.
این روزهایی که می گذرند آرامشم را هم با خود برده اند. جایت خالیست تا کمی آرامم کنی... دیگر آیا کسی هست که کمی از آرامششش نصیبم کند...؟

طلا - 2

2009-08-10T00:29:00.004+04:30

بعد توی زندگی بعضی وقتها هم هست که آدم میره میشه حسابدار توی یک طلا فروشی. بعد درست همون موقع ها هست که آدم متوجه میشه این طلا عجب چیز با ارزشیه. بعدش هم لابد هی درگیر میش به بالا و پایین شدنش. و تازه اون موقع متوجه میشی که تو این بازار داغون سرمایه گذاری روی طلا چقدر مطمئنه. که می فهمی هرکسی سرمایه ی زندگیش و داد و طلا خرید ضرر نکرد. که هرروز که میگذره ارزشش بیشتر میشه که کمتر نمیشه. یعنی تو هم طلا رو داری و لذتش و می بری و هم سرمایه ات میشه.

حالا یکسری هم این وسط پیدا میشن که میگن طلا بعد یه مدت دل آدم و میزنه و هر طلایی از پشت ویترین قشنگه. این ها میگن اگر طلا از پشت ویترین در اومد خیلی زود دلخراب و کثیف میشه و خلاصه خسته کننده. اما حالا می فهمی که که اگر همین طلا رو یه دستمال بهش بکشی و اگر بعد چند وقت از سر محبت یه آبکاری بهش بکنی طلات همیشه درخشنده میمونه. اون چیزی که دلت و میزنه، اونی که کثیف میشه و راه برگشتی هم نداره یه بدل محضه.

بعد اینجور موقع هاست که ما هم میشینیم پیش خودمون فکر می کنیم که این طلا میتونه یک چیز نباشه میتونه یک شخص باشه، که هرکس میتونه طلای خودش و داشته باشه که این شخص میتونه با ارزش ترین چیز زندگیش باشه. که اگر این طلای خودت و پیدا کردی و سرمایه گذاری کردی براش مطمئن باش بازنده ی زندگی نیستی.

11 قانون شیطان پرستی

2009-08-07T01:10:00.002+04:30

این 11 قانون منتسب به شرزان لاولی موسس شیطان پرستی در دنیاست. نگاهی بر آنان شاید بسیار جالب باشد.در ضمن قانون آخر هم شاید به درد این روزهایمان بخورد.

هرگز نظراتت را قبل از آنکه از تو بپرسند بازگو نکن

هرگز مشکلاتت را قبل از آنکه مطمئن شوی دیگران می‌خواهند آن را بشنوند بازگو نکن

وقتی مهمان کسی هستی، به او احترام بگذار و در غیر این صورت هرگز آنجا نرو

اگرمهمانت مزاحم تو است، با او بدون شفقت و با بیرحمی رفتار کن

هرگز قبل از آنکه علامتی از طرف مقابلت ندیده‌ای به او پیشنهاد نزدیکی جنسی نده

هرگز چیزی را که متعلق به تو نیست برندار، مگر آنکه داشتن آن برای کس دیگری سخت است و از تو می‌خواهد آن را بگیری

اگر از جادو به طور موفقیت آمیزی برای کسب خواسته هایت استفاده کرده‌ای قدرت آن را اعتراف کن. اگر پس از بدست آوردن خواسته هایت قدرت جادو را نفی کنی، تمام آنچه بدست آوردی را از دست خواهی داد

هرگز از چیزی که نمی‌خواهی در معرض آن باشی شکایت نکن

کودکان را آزار نده

حیوانات (غیر انسان) را آزار نده مگر آنکه مورد حمله قرار گرفته‌ای یا برای شکارشان

وقتی در سرزمینی آزاد قدم بر می‌داری، کسی را آزار نده، اگر کسی تو را مورد آزار قرار داد، از او بخواه که ادامه ندهد. اگر ادامه داد، نابودش کن

چه کسی؟

2009-07-29T23:11:00.000+04:30

شیشه ی پنجره را باران شست
از دل تنگ من، چه کسی نقش تو را خواهد شست؟

رهبری -1

2009-07-27T01:24:00.002+04:30

پیش نوشت:این متن اولین قسمت از سه گانه ای است که راجع به رهبری و روابطش خواهم نوشت. امیدوارم حاصل کار خوب از آب در بیاید.

هاشمی و رهبری:

بالاخره هاشمی رفسنجانی بعد از حدود 2 ماه روز جمعه 26 تیرماه به نماز جمعه بازگشت و خطبه ای خواند که هنوز هم راجع به آن حرفهای زیادی زده می شود. این خطبه ها چیزهای زیادی را روشن می کرد. پس در ابتدا به همین خطبه ها خواهم پرداخت. اما قبل از ورود به بحث باید متذکر شوم که من، همیشه از طرفداران هاشمی بوده ام. نه مثل خیلی از دوستان حالا و بعد این همه سال و این همه تهمت. در مورد این خطبه ها حرفهای زیادی زده شد، تشویقها، انتقادها و حتی تحریفات. اما در این بین متعجبم از دوستانی که یک شبه و به واسطه ی تنها یک خطبه شده اند طرفداران پرو پاقرص هاشمی. انگار نه انگار که این همه سال هرچه خواسته اند به او و خانواده اش گفته اند. انگار نه انگار که احمدی نژاد در دو دور پیاپی از همین اشتباه آنها سود برده و بخش زیادی از طرفدارانش را با ژست جنگ با "اکبر شاه"، اکبر شاهی که همینها درست کرده بودند بدست آورد. بله عده ی زیادی از همین دوستان نزدیک ما که حالا سنگ هاشمی را به سینه می زنند چندین سال "وقیحانه" به او تاختند. هنوز "عالی جناب سرخ پوش" ها از یادمان نرفته. (باز بگوئید چرا می گویم اصلاح طلبان احساسی و بدون عاقبت اندیشی رفتار می کنند) اما حالا و بعد از آن خطبه همه گونه ای حرف می زنند انگار هاشمی فرستاده ای برای نجات بوده و شمشیرش را برای جنگ با رهبری از رو بسته است.

اما حالا من می خواهم نقد دیگر کنم از خطبه های هاشمی.

اکبر هاشمی رفسنجانی خطبه ی اول خود را با اصرار فراوان بر این نکته آغاز می کند که این بحث ادامه ی بحثهای او در دو سال گذشته از همین تریبون است و نه هیچ چیز دیگر. اما در بین بحثها مثالی آورد که حرف راجع به آن زیاد زده شد. اما به این نکته اشاره نشد که ما وقتی مثالی از تاریخ می آوریم به تمام ابعاد آن اشاره می کنیم. برخی نکاتی که مطرح نشد اینها بودند مثل اینکه حضرت علی در قضیه خلافت بسیار مظلوم واقع شد و هرچند خلافت حقش بود به آن نرسید. و حتی می توان گفت که شاید منظور هاشمی این بوده که حتی اکثریت مردم قدر کسی همچون حضرت علی را هم ندانستند و سزای این قدر نشناسی آنان 23 سال تحمل انواع رنج و سختی و تندروی بی عدالتی بود و بعد از 23 سال بود که اکثریت مردم حق را متوجه شدند و تازه بعد از این همه سال به خانه اول بازگشتند. خانه ی حضرت علی. اگر به این جنبه از حرف هاشمی نگاه کنیم شاید دیگر نگوییم هاشمی به رهبری تاخته.

و اما نکته ی دیگر که هاشمی به آن اشاره کرد و کسی از آن نگفت این بود که انتخابات خوب شروع شد ولی نتیجه آن نشد که مسئولان می خواستند. و بعد هم اینکه رهبری به شورای نگهبان فرصتی 5 روزه داد تا عقلا را جمع کنند ولی از این فرصت هم خوب استفاده نشد. به نظرم همین 2جمله می تواند کفایت تطهیر رهبری را کند. اینها یعنی علاقه ی رهبری هم وضع موجود نبوده. اما من به جز اینها چند دلیل دیگر هم دارم برای اینکه هاشمی هیچ گاه خودش را با رهبری درگیر نمی کند.

یکی از مهمترین این دلایل سابقه ی دوستی و رفاقت قدیمی هاشمی با شخص رهبری است. مثالی از قدیم بوده که گفته اند "برادر اگر گوشت برادرش را بخورد استخوانش را دور نمی اندازد". و گفته اند "دوست خوب از برادر هم به انسان نزدیک تر است". حالا فرض اینکه هاشمی بعد این همه سال رفاقت فقط به خاط مردم رو در روی رهبری قرار گیرد برایم کمی دشوار است. آن هم از آدمی مثل هاشمی که همه می گویند او مرد قدرت و سیاست است و این "فقط بخاطر مردم" بودن تحت هیچکدام از موارد فوق نیست. و البته باید بپذیریم که هاشمی حتی بدنبال رهبری هم نیست. چون اگر دنبال آن بود سال 67 بسیار راحت تر از امروز می توانست به آن برسد. در حالیکه همه می دانیم هاشمی یکی از مهمترین ارکان به رهبری رسیدن آیت الله خامنه ای در آن جلسه ی معروف خبرگان بود. و از طرف دیگر رهبر بودن هم محدودیت های زیادی را به همراه خود دارد. در چشم همه بودن، جلوتر از بقیه بودن، محدودیت در سفر به خارج از کشور و... فکر می کنم این از دیالوگهای کیف انگلیسی بود که می گفت همیشه آنها که در پشت پرده اند از افراد روی صحنه قدرت بیشتری دارند. الان هاشمی می تواند 40 روز نه حرفی بزند و نه حرکتی کند و نه هیچ چیز دیگر. تنها در گوشه ای بنشیند و نگاه کند و بعد از 40 روز 45 دقیقه حرف بزند و در جایگاه یک قهرمان قرار گیرد. و بعد هم این همه تعریف و حمایت. اما رهبر که بودی نمی توانی بنشینی و نگاه کنی. اینجاست که هر حرفی یعنی دنیایی از دشمنی ها و حمایت ها.در یک کلام خلاصه اش کنم. برای من حداقل تحت هیچ عنوانی هنوز جا نیفتاده است که هاشمی و رهبری رو در روی هم قرار گرفته اند.

در قسمتهای بعد خواهم گفت که این جنگ از نظر من بین چه کسانی است.

*نگفت نه؟

2009-07-24T00:37:00.004+04:30

.1 خوب به سلامتی بلاگ سابق بنده در بلاگفا به دلیل عدم رعایت قوانین سایت غیر قابل دسترسی شد. نمیدونم علتش فحشهایم به علیرضا شیرازی بود یا سلطان محمود. ولی خوب خیلی هم ازش ناراحت نیستم. خوشبختانه مقداری از نوشته هایم و که منتقل کرده بودم و مابقی هم به لطف گودر عزیز قابل بازیافتن. پس اینجا جا داره با اجازه از دوستان یه فاک خوشگل به همه ی دوستان بلاگفایی نشون بدهیم.
2. یکی دوتا پست نسبتن خوب هم در ذهن اماده کرده ام اما متاسفانه به دلیل شلوغی سرو اینها هنوز نشده که ینویسمشان. دعا کنید خدا حالی و وقتی بدهد. علی الحساب تیترهایشان را این پایین می نویسم تا به کلی از یادم نروند.
نهروانیان و خوارج
لزوم هوشیاری
ما چه می خواهیم.
نگفته پیداست که اینها همگی در راستای حرفهای سیاست آلوده ی مان خواهند بود.
3.آقا از دست ندهید این آهنگ پایانی الی را حتی اگر خود فیلم را از دست دادید. بعد از آهنگ پایانی روز سوم و سنتوری این بهترین آهنگی بود که در پایان یک فیلم شنیدم. فقط حیف که مردم ما عادت به گوش کردن ندارند. دم آقای پارادوکس هم گرم که این در شر آیتم هایش بود.
* عنوان پست از دیالوگهای "درباره ی الی" توضیح بیشتر در خود فیلم.

سردرگمی یا دادن یا ندادن، مسئله این است

2009-07-20T02:11:00.005+04:30

بعضی وقتها هم آدم در زندگی دچار سردرگمی میشه. یه جورایی موندن بین دو راهی.
مثلن همین انتخابات. چند وقتی هست دارم رو این موضوع فکر می کنم که واقعن در انتخابات بعدی باید چی کار کرد؟ انتخابات مجلس در 2 سال آینده و شوراها در سال بعد و می گم.
دادن یا ندادن، مسئله این است.
از طرفی به خودم می گم دیگه نباید رای داد. مشارکت 85درصدی تعطیل. با خودم فکر می کنم که دیگه از این قاطع تر نمیشه به صحنه اومد و یک نامزد و انتخاب کرد. نتیجه اش و هم که دیدیم به قول کسی از گودر "ما در تخمین میزان وقاحت نظام دچار اشتباه شده بودیم". پس با خودم به این نتیجه می رسم که نباید رای داد.
اما هنوز موارد دیگه ای هم هست.
باز با خودم فکر می کنم که اگر من رای ندهم یک سه نقطه ای مثل حمید رسایی با 5درصد آرا میشه نماینده ی مردم تهران. دقت کنید با 5 درصد آرا میشه نماینده ی مردم تهران. بعد این 3 نقطه میاد از تریبون مجلس میگه من به عنوان نماینده ی مردم تهران... دیگه نمیگه با 5 درصد آرا اومدم اینجا. بعد هم یادم میوفته که مسعود بهنود هم می گفت: هیچ استراتژی در دراز مدت به یک شیوه نتیجه نمیده. حریف بعد از چند وقت دست شما رو می خونه. آلکس فرگوسن هم 2 بازی مثل هم بازی نمیکنه حالا مردم ما 30 ساله می گن تحریم. پس باید رای داد.
اما چیزهای دیگه ای هم شاید باشه. رای بدم که بره بدزده بعد باهاش پز هم بده؟
بعضی وقتها هم آدم در زندگی دچار سردرگمی میشه. یه جورایی موندن بین دو راهی. سردر گمی از نا امیدی هم بدتره. وقتی ناامیدی شاید خودت و بکش و خلاص. اگر هم مرد خودکشی نباشی میری یه گوشه واسه خودت. اما وقتی سردرگمی... انگار یه طنابه به یک پا بسته شده و تو معلق در هوا...
و این تنها یک موردش بود.

پ.ن1: به این موضوع فکر کردم و یه پست در ذهنم نوشتم اما بعد که خواستم بر کاغذ بنویسمش از اون مطلب جز 2 خط آخر و پی نوشت دوم که لحظاتی دیگر می خوانیدش چیزی به یادم نیومد. این هم از معایب من.
پ.ن2: بله کاملن صحیحه. رشته ی افکار من از هرکجا شروع بشه فقط یک جا تموم میشه.

شب

2009-07-17T23:04:00.005+04:30

شب و تنهایی و عطرت و بوی دستت و حتی آهنگت... عکس و خیالت هم که از قدیم بود.
چی بخونم جوونیم رفت و صدام رفته دیگه...

پ.ن: خود آزاری

و بالاخره ما هم از بلاگفا رفتیم

2009-07-13T01:17:00.000+04:30

و بالاخره ما هم از بلاگفا رفتیم.

توی یکی از همین پست های آخرم گفته بودم که ما با هیچ دیکتاتوری عهد اخوت نبسته ایم. دیکتاتور هم دیکتاتور است چه پینوشه چه هیتلر چه ایکس و ایگرگ و چه حتی مدیران بلاگفا. هر کسی در حد قدرت و اختیارات و امکاناتی که در اختیار دارد می تواند دیکتاتور باشد یا نباشد.

در هر حال بعضی اوقات هم آنقدر محدود می شوی که آدمی مثل من با تمام نوستول بازی اش ترجیح می دهد قید خاطرات را زده و به جای دیگری برود.

در این چند وقت با آنکه نوشتنی زیاد داشتم اما به خاطر حرفی که زده بودم و نباید دیگر در بلاگفا می نوشتم ننوشتم. و علت این تاخیر هم جمع آوری اطلاعات برای وردپرس بود اما چون تحقیقات طولانی شد و به علت حجم فشرده ی کاری و حالی من هم در آینده ی نزدیک امیدی به به نتیجه رساندنش نبود تصمیم گرفتم فعلن در بلاگ اسپات ادامه دهم. شاید در آینده این پروژه به سرانجامی رسید. اما فعلن جولیوس سزار کبیر در بلاگ اسپات خواهد نوشت.

و ما بساط خود را جمع کرده و رفتیم. به همین راحتی...

انتخابات-2

2009-06-03T01:10:00.000+04:30

می دونید یواش یواش دارم به این نتیجه می رسم که میر حسین رأی میاره.
وقتی دارم توی خیابون راه می روم و می بینم پارچه های سبز و دست مردم روی یک تاکسی و عکسش و پشت شیشه ی یک آژانس یا یک مسافربر شخصی یا پشت شیشه ی یک بقالی توی یک شهر کوچیک مازندران، وقتی اون پارچه رو روی طلق موتور یک پیک موتوری می بینم فکر می کنم که دیگه میر حسین رأی خواهد آورد. اشتباه نکنید هنوز یادم نرفته مچ بندهای سفید ایران دوباره می سازمت و توی 4 سال پیش یا برچسب های HASHEMI 2005. اما یادم هم نرفته که اون مچ بندها دست چه کسانی بود و اون برچسب ها رو پشت چه ماشین هایی دیدم. وقتی روی موتور اون موتوری پارچه ی سبز و می بینم می فهمم که میرحسین سطح به سطح جلو رفته و حالا از سطح دافهای خسته و پسرکانی که دنبال آزادی برای قدم زدن با دافشون هستن به سطح بدنه ی مردم رسیده. یادم میاد 4 سال پیش وقتی معین اون مقدار رأی آورد خوندم که کسی نوشته بود ایراد طبقه ی روشنفکر اینه که خودش و از بدنه ی مردم جدا می کنه.
بله من به میرحسین رأی میدم و نه به کروبی چون اعتدال میرحسین و در مقابل تندروی و تشنج کروبی می پسندم. چون میرحسین هیچ قولی نمیده که نتونه بهش عمل کنه. کاری که خاتمی در خرداد 76 کرد و بعدها خیلیها معترضش شدند. میرحسین توانایی خودش و می دونه و شرایط و هم به ما می گه. چون میرحسین وقتی از رهبری صحبت می کنه میگه "مقام معظم رهبری" و وقتی ازش سوال میشه که شما در دوره ی نخست وزیری با ایشون مشکل داشتین میگه " ما مشکلی با هم نداشتیم ولی اختلاف نظر در کار هست" و این یعنی خوب. و این یعنی ذوب نشدن در ولایت. چیزی که وقتی از طرف آقایون دو آتشه در حرف (دقت کنید در حرف) مطرح شد خود ایشون گفتند که این حرف در مورد آدمی که معصوم نیست درست هم نیست.
و من به میر حسین موسوی خامنه ای رأی میدم هرچن که یکی از بزرگترین ژنرالهای نظامی تاریخ ایران و قطعا و یقینا بزرگترین ژنرال نظامی زنده ی تاریخ ایران یعنی محسن رضائی میر قائد با اون برنامه های کامل اقتصادی و سیاسی اش در صحنه باشه. آدمی که مدیریت قویش و در جنگ اثبات کرد و شاید باید شهید می شد تا ما می فهمیدیم چه آدم بزرگی بودچون کلن ما ایرانی ها عادت نداریم قدر زنده ها مون و بدونیم.
به میر حسین رأی میدم هر چند روحیه ام هم به نظامی ها نزدیکتر باشه تا دموکرات ها. هر چند به قول خود محسن رضائی یک دیکتاتور خودخواه نظیر مائوی چین و به یک سیاستمدار بی عرضه مثل خاتمی ( که فقط به نظرم آدم خوبیه و حقیقتا سید شریفیه) تر جیح میدم.
من به میر حسین رأی میدهم و نه به محسن رضائی چون دلم نمیخواد احمدی نژاد تحت هیچ شرایطی رأی بیاره. و به همین دلیل به رقیب اصلیش یعنی میرحسین رأی میدم. ولی ایکاش محسن خان فقط 5 درصد به رأی آوردنت مطمئن بودم تا به تو رأی می دادم.
اما حیف که هنوز عقل مردم ما به چشمشونه، حیف که هنوز مردم ما نگاه می کنن ببینن تبلیغات کدوم یکی بیشتر، که کدوم یکی بیشتر حرف میزنه. حیف که هنوز مردم ما آدمها رو نمیشناسن.
محسن خان ما رو ببخش اگر مچ بند سبز می بندیم و به میرحسین رأی میدهیم...

باز آمدیم

2009-05-31T01:09:00.000+04:30

و ما دیشب از این سفر ۲ روزه ی شمال خود (که شاید هم خیلی به موقع بود) باز آمدیم.
اما این بار از کل سفرنامه ام باشد فقط همین یک شعر از شمس لنگرودی که می گوید:
تمامی راه را با تو بودم
تمام اسکله ها
باران ها
بادها،
تمامی راه را با تو بودم
وقتی که چون پرنده ای تبعیدی
زمین را ترک می گفتیم و
بالی با من نبود،
وقتی که در اشکم، چون شمعی فرو می رفتم و مومیایی شده
خاموش شدم،...

تمام طول سفر کنار تو گام می زدم
کجا بودی تو؟

سر کوه بلند

2009-05-26T01:08:00.000+04:30

سر کوه بلند آمد عقابی
نه هیچش ناله و نه پیچ و تابی
نشست و سر به سنگی هشت و جان داد
غروبی بود و غمگین آفتابی...

معتادم...

2009-05-23T01:07:00.000+04:30

بی آنکه تو را ببینم
در تو رها می شوم
و در کف دریا چشم می گشایم-
رودم
و به غرقه در تو شدن معتادم.

بی آنکه بوی تو را بشنوم
ریشه های سیاهم در تاریکی بیدار می شوند
فریاد می زنند: بهار، بهار-
شاخه های درختم من
به آمدنت معتادم.

بی آنکه دبوی تو مستم کند
تا ده می شمارم
انگشتانم گرد کمرگاه مدادم تاب می خورند
و ترانه ای متولد می شود
که زاده ی دست های توست-
شاعرم
به از تو سرودن معتادم.

ملاح خیابان ها
شمس لنگرودی

پ.ن: به آقا/ خانم ناشناس در رابطه با بلاگ دوستم: دوست عزیز من این روزها نه حوصله ای و نه توانی برای مشغول کردن فکرم به ناشناس ها ندارم. اگر واقعن برایتان سوالی مطرح شده آدرس بگذارید تا جوابتان را بدهم و اگر نه هم که هیچ.

دیدمت

2009-05-05T01:06:00.000+04:30

ز دست دیده و دل هر دو فریاد
که هر چه دیده بیند دل کند یاد...

انتخابات-1

2009-05-04T01:06:00.001+04:30

حالا که قراره این اولین پست باشه در زمینی انتخابات پس بحث و از اصلی ترین موضوع شروع کنیم. هان؟ من احتمالن این سری نوشته ها رو ادامه می دهم و طبعن خیلی هم خوشحال میشم اگر شما هم به بحث بپیوندید.
چرا باید رأی بدهیم؟
۱. احمدی نژاد رئیس جمهور خوبی نبود. ما باید رأی بدیم تا رئیس جمهور محبوب دوباره انتخاب نشه. (فرض من بر اینه که با احمدی نژاد رأی نمیدم. شما اگر نظری غیر از این داری برای عکس شدن نتیجه پس باید رأی بدهید.)
۲. اصولن از بازی کردن نقش مرده چی نصیبمون میشه؟ چی نصیبمون شده؟ اگر من به عنوان مخالف رأی ندهم به مخالفم اجازه دادم که برای من هم تصمیم بگیره.
۳. چون احمدی نژاد نباید دوباره انتخاب بشه.
۴. به نظرم ما ایرانی هستیم و به وطنمون هم خیلی علاقه مند. پس ما باید گزینه ی مناسبی انتخاب کنیم. واقعن هرکسی لیاقت حکمرانی بر ایران و نداره.
۵. جدا ۴ سال بس بود. دیگه احمدی نژادیسم بسه.
۶. حتی اگر فرض و بر این بگذاریم که تمام گزینه های موجود بد هستن باید بگردیم و کسی و انتخاب کنیم تا بدتر صاحب اختیارمون نشه. این و من نمی گم عقل سلیم می گه. (عقل سلیم اسم یه آدمه:)
۷. باز هم باید بگم احمدی نژاد نباید رأی بیاره؟

انتخابات-1

2009-05-04T01:06:00.000+04:30

100

2009-05-03T01:05:00.000+04:30

داشتم از دیشب به این فکر می کردم که صدمین پست این بلاگ و ورود به باشگاه صدتایی ها چی میتونه باشه. باید یک چیز ویژه، یک متن ویژه می داشتم برایش.
و حالا ۶ گل بارسلونا در سانتیاگو برنابئو، تحقیر قوهای سفید در ورزشگاهشان و صدمین گل بارسای دوست داشتنی. چه از این بهتر. هر دوی ما به صد رسیدیم.

شاهکار!

2009-05-02T01:03:00.000+04:30

و بعد عرض کنم حضورتون که فکر می کنم حالا حالا ها باید بگذره تا در یک شب هم یک پنالتی م گل نشه و هم ۴تا تکه به تک و خراب کنم. بله برای تکرار همچین شاهکاری باید زمان بگذره. از همه هم بدتر وقتی که میای بیرون و پیش خودت فکر می کنی به تنهایی مسئول باخت تیمت بودی.
فکر می کنم همه اش تقصیر این پیراهنی باشه که این یارو برایم آورده. شانس نداشت. نمیدونم چه وردی بهش خونده بود و پیش کدوم جادوگر حاذقی برده بوده.
البته امشب یه استارت به یادماندنی هم داشتم که کسی و که تو این زمینه خیلی باهاش کل دارم و موفق به گوجه کردنش شدم. اما حیف که آخرش جونم تموم شد و حرکت بی حاصل موند.
کلن ۲۴ ساعت خوشی و پشت سر گذاشتم. دمش گرم...

به افتخار قهرمانی

2009-04-27T01:02:00.000+04:30

در باب اعجاز فوتبال همین بس که مثل منی رو هم حتی می تونه وسط خیابون تکونی بده.
البته که دم مجید خانٍ جلالی هم در جای خودش گرمممم.

اردیبهشت

2009-04-25T01:02:00.000+04:30

سرانجام باورت می کنند
باید این کوچه نشینان ساده بدانند
که جرم باد
ربودن بافه های رویا نبوده است
گریه نکن ری را
راه مان دور و دلمان کنار همین گریستن است
دوباره اریبهشت به دیدنت می آیم...

پ.ن۱: شعر همین آهنگ بلاگ.
پ.ن۲: می گفت این هوای اردیبهشت دیوانه ات می کنه چون همه اش دوست داری... نمیدونست که ما همینجوری هم دیوانه هستیم. نیازی به هوای اردیبهشت هم شاید نباشه. حتی...

ایزابل بروژ

2009-04-22T01:01:00.000+04:30

خوشبختی. خوشبختی برفی است روی کوه، برفی درخشان، نقره ای،آبی رنگ، کامل،برفی سبک که پایدار نمی ماند، گه با اولین هیاهو فرو می ریزد و حالا، بهمنی است از غم و قصه،سیل حیرت آور مصیبت ها.

ایزابل بروژ، صفحه ۶۲
کریستیان بوبن
ترجمه: مهوش قویمی
انتشارات آشیان

سالی چه دشوار سالی ……. برما گذشت و تو خاموشی*

2009-04-16T01:00:00.000+04:30

در تمام این مدت فکر می کردم که چه چیزی می تونه اونقدر مهم باشه و اونقدر ذهنم و به خودش مشغول کنه که بخوام درباره اش و برایش بنویسم. امروز فهمیدم وقتی داشتم با خودم فکر می کردم که: هی عزیزم هیچ حواست هست که یک سال گذشت...؟

*تیتر پست از سروده های شفیعی کدکنی

بن بست

2009-03-09T00:59:00.000+03:30

بهر حال به هر زحمتی که بود خودم و به آخر این کوچه، به آخر این خط رسوندم. کاری ندارم که راه سخت بود، شب بود، خسته شدم اما ادامه دادم به امید اینکه مثل این کارتونها تهش یهو یه روزنه ای باشه و وارد سرزمینی پر از نور و سبزی بشم. ادامه دادم راه و به امید رسیدن به الدورادو، سرزمین طلا. اما تهش این و نوشته بود "بن بست". خوندمش بارها و بارها، جزء به جزء.
حالا برگشتم و به راهی که اومدم نگاه می کنم. باید تمام راه رفته رو برگشت. هرچند که به قول سهراب:
شب سردی ست و من افسرده
راه دوری ست و پایی خسته
باید برگشت، باید کوچه ی جدیدی و امتحان کرد. البته اگر توانی برای رسیدن به ابتدای راه بود...
از تمام شمایی که در این مدت مرا خواندید، لطف داشتید، کامنت گذاشتید یا نگذاشتید سپاسگزارم و دستتان را به گرمی می فشارم.

دلباختگی

2009-03-07T00:58:00.000+03:30

پیش نوشت: کتاب قبلی که در دست خواندن بود و البته قسمت مورد نظر برای معرفی هم انتخاب شده بود مکتوب بود از کوئلیو ولی قبل از اتمام کتاب گمش کردم. پس تصمیم گرفتم این کتاب جدید را قبل از اتمام برایتان معرفی کنم.
باید بگم با خوندن این کتاب لذت بسیاری بردم. این روزها به شما این کتاب و دیدن فیلم Once را توصیه ی اکید می کنم. واقعا آدمهایی که این ها را ندیده و نخوانده اند یا از آن چیزی نمی فهمند برای چه زنده اند؟ راستی یادمان و یادتان باشد که در اسرع وقت از بوبن هم برایتان بگویم. فعلا این دو تکه را داشته باشید که در این چند روز به هرکسی رسیدم برایش خوانده ام.
"تمامی زندگی ممکن است در یک لحظه، با یک رویداد جزیی در دل روشنایی یا در قعر تاریکی فروغلتد."

امسال خود را چگونه گذراندید؟

2009-03-02T00:56:00.000+03:30

سال ۸۷ هم رو به اتمام است. سال برایتان چگونه گذشت؟
امسال خیلی ها ازدواج کردند. خیلی ها هم همسرشان را در سال ابتدایی زندگی از دست دادند. امسال بعضی ها بدنیا آمدند، بعضی ها هم حتمن از دنیا رفتند لابد (سلام هرمس). در سالی که گذشت بعضی ها بعد از سالهای سال از هم جدا شدند و اما بعضی دیگر پیمانی ابدی بستند. امسالی که گذشت بعضی ها هم از وطن رفتند به امید آینده ای بهتر در جایی شاید بهتر.
اما امسال برای من سال خوبی نبود. سالی به معنای تام و تمام کلمه "مزخرف". شاید سالها باید بگذرد تا چنین سالی تکرار شود و شاید دیگر تکرار هم نشود حتی.
اما من، در این روزهای پایانی سال، هم چنان بر این ساعتهای باقی مانده امیدورارم. امیدوار به آنچه باید رخ دهد.
امسال بازیکن قهاری بود اما این قمار هم به انتهایش نزدیک می شود. سه شنبه و پنج شنبه راندهای آخر بازی ماست. همه هرچه دارند روی میز گذاشته اند و من هم با تمام باقی مانده ام وارد میدان شده ام. حالا منتظرم ببینمدر دست امسال آس ی هست یا نه. که اگر باشد من برنده مطلق امسالم و اگر... و اگر نباشد نمیدانم سال بعد را باید با چه سرمایه ای آغاز کرد.

بازگشت به منزل

2009-03-01T00:55:00.000+03:30

خب بالاخره سفر هم به پایان رسید. سفری که ساعت ۱:۳۰ بامداد سه شنبه با خارج شدن از درب منزل آغاز شد امشب در حدود ۹:۴۰ دقیقه ی شب با ورود پایان یافت.
اما خب از همه ی این سفر برای شما می گم از once که یک شب کامل و برایم ساخت. که اگر نبینیدش قطعن جزو زیانکاران خواهید بود. بعد هم وقتی که می بینیدش حواستون باشه به اون سکانس توی مغازه، به اون همخوانی و اصلن به کل سکانس که عجب سکانسیه و به آهنگش و به متن آهنگش و معنیش که عجب چیزی بود. کودک درونم با اون آهنگ بیدار شد و اصلن به جهنم که اون یارو بغل دستیم پیش خودش فکر کنه دارم فیلم هندی می بینم...
این هم باشه اختصاصی برای خودم که اینجا بنویسمش که بعدها یادم نره که در کل این سفر هم یادت بودم سخت، شدید. و عجب حالی داد نوشتن اسمت بر ساحل دریا... و در کنار زاینده رود البته.

مرگ - 3

2009-02-22T00:54:00.000+03:30

صدای قلب نیست
صدای پای توست
که شب ها در سینه ام می دوی
کافی ست کمی خسته شوی
کافی ست بایستی
(گروس عبدالملکیان)

ز نظر مران گدا را...

2009-02-21T00:53:00.000+03:30

به ملازمان سلطان که رساند این دعا را
که به شکر پادشاهی ز نظر مران گدا را
ز رقیب دیوسیرت به خدای خود پناهم
مگر آن شهاب ثاقب مددی دهد خدا را
مژه سیاهت ار کرد به خون ما اشارت
ز فریب او بیندیش و غلط مکن نگارا
دل عالمی بسوزی چو عذار برفروزی
تو از این چه سود داری که نمی‌کنی مدارا
همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی
به پیام آشنایان بنوازد آشنا را
چه قیامت است جانا که به عاشقان نمودی
دل و جان فدای رویت بنما عذار ما را
به خدا که جرعه‌ای ده تو به حافظ سحرخیز
که دعای صبحگاهی اثری کند شما را

چه حيف بودي

2009-02-20T00:52:00.000+03:30

چه غريب ماندي اي دل , نه غمي نه غمگساري
نه به انتظار ياري , نه ز يار انتظاري
غم اگر به کوه گويم , بگريزد و بريزد
که دگر بدين گراني , نتوان کشيد باري
دل من چه حيف بودي که چنين ز کار ماندي
چه هنر به کار بندم که نماند وقت کاري
نرسيد آن که ماهي به تو پرتوي رساند
دل آبگينه بشکن که نماند جز غباري
همه عمر چشم بودم که مگر گلي بخندد
دگر اي اميد خون شو که فرو خليد خاري
سحرم کشيده خنجر , که چرا شبت نکشته است
تو بکش که تا نيفتد دگرم به شب گذاري
چو به زندگان نبخشي تو گناه زندگاني
بگذار تا بميرد به بر تو زنده واري
نه چنان شکست پشتم , که دوباره سر برآرم
منم آن درخت پيري , که نداشت برگ و باري
سر بي پناه پيري به کنار گير و بگذر
که به غير مرگ ديگر نگشايدت کناري
به غروب اين بيابان بنشين غريب و تنها
بنگر وفاي ياران که رها کنند ياري
(هوشنگ ابتهاج)

پ.ن: تا اطلاع ثانوی ممکنه هر روز اینجا یک شعر بگذارم توی همین سبک. همین...

پایان همین فناست*

2009-02-18T00:50:00.001+03:30

پیش نوشت: در این بازی (مینیمال نویسی با موضوع آزاد) به دعوت اغلن شرکت کردم. باشد که مقبول افتد.
چند باری سراغ دختره رفته بود. علی و می گم، دوستم. هر بار جواب نه. خوب ما بالاخره توی موسسه از طریق چندتا از بچه ها و دوستاشون می دونستیم که طرف بی میلم نیست ولی خوب ناز بود دیگه باید کشیده می شد. ما بازهم علی و تشویق کردیم. اون روز ظهر علی رفته بود خونه. یعنی تازه از ما جدا شده بود که دیدیم طرف اومد. خلاصه زنگ و علی که سریع خودشو رسوند دم در موسسه. صبر کردیم تا اومد بیرون. علی رفت دنبالش. این بار صحبت هاشون بیشتر طول کشید. و این بار رفیق ما موفق بود. خوشحال برگشت سمت ما. یعنی دویید سمت ما و... خواستم بگم علی مواظب باش ولی دیگه دیر شده بود. 1،2،3،4،5 به همین سرعت... جا به جا تموم کرد. صدای ترمز ماشین و چهره ی دخترک هنوز توی ذهنمه. خیلی دلم می خواست برم بهش بگم: امروز دوستم داشته باش. شاید فردا خیلی دیر باشد...
*تیتر پست از سروده های اندیشه فولادوند.

...

2009-02-15T00:27:00.000+03:30

فقط دلم تنگت شده بود. همین...

عمری اگر باقی بود...

2009-02-10T00:27:00.000+03:30

سلامحال همه‌ی ما خوب است ملالی نيست جز گم شدنِ گاه به گاهِ خيالی دور، که مردم به آن شادمانیِ بی‌سبب می‌گويند با اين همه عمری اگر باقی بود طوری از کنارِ زندگی می‌گذرم که نه زانویِ آهویِ بی‌جفت بلرزد
و نه این دل ناماندگاربی درمان!

دنیا به چه فلاکتی رسیده

2009-02-09T00:26:00.000+03:30

پیش نوشت: فکر می کنم این سکانسی که از مظنونین همیشگی نوشته بودم مقداری طولانی شده بود و اصل موضوع مبهم. پس به پیشنهاد مالک اتاق پسر برایتان های لایت کردم.
مگ منیس: من شنیدم خیلی مردی
کیتون: جدی. دیگه چی شنیدی؟
هاکنی: منم شنیدم شمشیرت و غلاف کردی. موضوع چیه؟
مگ منیس: شنیدی چی؟
هاکنی: شایعه که کیتون توبه کرده و با ایدی فنرین رو هم ریخته.
مگ منیس: اون دیگه کیه؟
هاکنی: یه وکیل جنایی گردن کلفت که خیلی کیتون و تحویل می گیره
مگ منیس :راست میگه کیتون؟ با یه وکیل رو هم ریختی؟ حق الزحمه بهش چی میدی؟ هوم
{وربال، هاکنی و فنستر بحث را ادامه می دهند.}
کیتون: تو چرا خفه خون نمی گیری پسر؟ { مگ منیس سمت کیتون می رود}
مگ منیس: انگار مطلب و نگرفتی
کیتون: نه تو مطلب و نگرفتی. من نمیخوام حرفای تو رو بشنوم... مهم نیست چی می خوای بگی ... دلم نمی خواد هیچ رابطه ای با هیچکدومتون داشته باشم. خیلی می بخشی حوصلتون و ندارم
مگ منیس: این کیتون... سلطان اراذل... دنیا به چه فلاکتی رسیده.

قبض

2009-02-05T00:25:00.000+03:30

وقتی برای مجتمع ما قبضهای موبایل بیاد شاید ۱۴-۱۵ تا برای واحد ماست. از این بین روی ۵-۶ قبض اسم من نوشته شده. قبضها رو آوردم بالا رفتم روی تختم دراز کشیدم. پاکتها توی دستم روی میز کنار تخت بود. روی پاکت و خوندم. نوشته شده بود "همراه اول" و زیرش "هیچکس تنها نیست..."
و من فکر می کردم با ۵-۶ قبض همراه اول...

چهل روز

2009-02-04T00:24:00.000+03:30

هر روز این چهل روز / بوده مرا چهل سال
می سوختم همیشه / می ساختم هماره

...

2009-02-02T00:24:00.000+03:30

قبول نیست ریرا !بیا بی خبر به خواب هفت سالگی بر گردیمغصه هامان گوشه گنجه بی کلید مشقهامان نوشته تقویم تمام مدارس در باد و عید یعنی همیشه همین فردا نه دوش و نه امروز ،تنها باریکه راهی است که می رود می رود تا بوسه ، تا نقل و پولکی تا سهم گریه از بغض آه ها ... ها ریرا !حالا جامه هایت راتا به هفت آب تمام خواهم شستصبح علی الطلوع راه خواهیم افتاد می رویم اما نه دورتر از نرگس و رویای بی گذر باد اگر آمدشناسنامه هامان برای او باران اگر آمد چشمهامان برای او تنها دعا کن کسی لای کتاب کهنه را نگشایدمن از حدیث دیو ودوری از تو می ترسم ... ریرا !
معلوم است که سکوت، علامت آرامش نیست آسوده باش ، حالم خوبستفقط در حیرتم که از چه هوای رفتن به جائی دور هی دل بی قرار را پی آن پرنده می خواندبه خدا من کاری نکرده ام فقط لای نامه هایی به ریراگلبرگ تازه ای کنار می بوسمت جا نهاده و بسیار گریسته امچرا از اینکه به رویای آن پرنده خاموش خبر از باغات آینه آورده ام، سرزنشم می کنید !؟خب به فرض که در خواب این چراغ هم گریه ام گرفت باید بروید تمام این دامنه را تا نمی دانم آن کجاپر از سایه سار حرف و حدیث کنید !؟یعنی که من فرق میان دعای گریه و گیسو بران باران را نمی فهمم !؟خسته ام ، خسته ، ریرا ...
(سید علی صالحی)

تفنگ دسته نقره

2009-02-02T00:22:00.000+03:30

می گن اسبت رفیق روز جنگه
مو می گویُم از او بهتر تفنگه
سوار بی تفنگ قدرت نداره
سوار وقتی تفنگ داره سواره
تفنگ دسته نقرُم رو فروختم
برا یارُم قبایِ ترمه دوختم
فرستادُم برایش پس فرستاد
تفنگ دسته نقرم، داد و بیداد...

مرگ-2

2009-01-28T22:15:00.000+03:30

مرگ اگر مرد است، آید پیش من / تا کشم خوش در کنارش تنگ تنگ
من از او جامی برم خوش رنگ و بو / او زمن دلقی ستاند رنگ رنگ

طلا

2009-01-22T22:14:00.000+03:30

چند وقته از هرجا که رد می شم یک تکه کاغذ روی دیوار می بینم که نوشته شده: یک قطعه طلا پیدا شده...
نمی دونم یا من حساس شدم یا همه ی مردم طلای خودشون و گم کردن.
پ.ن: بدون شرح!

قانون-5

2009-01-19T22:13:00.000+03:30

قانون پنجم: فرزندم، سیاهی شب فاتح سپیدی روز است.

پ.ن: کسی که جمله ی بالا را برای من نوشت در آخرش اضافه کرد: و بالعکس. اما قانون من همانی است که نوشتم. شما... هرکدام که دوست دارید.

سلامتی همه

2009-01-15T22:12:00.000+03:30

هی کافه چی، امشب هر کس اومد اینجا مهمون من...

باختن

2009-01-14T22:11:00.000+03:30

باختن، باختن. برای همه ناراحت کننده. هم برای تماشاچی، هم برای بازیکنها. تماشاچی اما در طول مسابقه گاهی تشویق می کنه، گاهی سرد میشه و گاهی هم فحش میده. اما برای اونی که توی زمینه...
خیلی سخته... اونی که تو زمین مثل سگ دوییده، زمین خورده، با بی حس کننده ادامه داده... باختن برای اون خیلی فرق می کنه. وقتی از همه چیز مایه گذاشتی... شاید اگر همون اول راه، توی گروهی حذف بشی دردش هم کمتر باشه اما تو فینال...
مرد می خواد که بعد باخت بایسته و بگه: عیب نداره... چهار سال بعد، جام بعد جبران می کنم...

قانون-4

2009-01-13T22:10:00.000+03:30

قانون چهارم: هیچ وقت آخرین تیر و شلیک نکن. همیشه حداقل یک تیر و نگه دار.
تیر توی خشاب یعنی داشتن چند راه حل، حتی اگر آخرش توی مغز خودت شلیک بشه. گاهی وقت ها یک تیر توی مغزت هم میتونه بهترین راه باشه.

داره سخت میگذره

2009-01-10T22:09:00.001+03:30

شد ۱۵ روز.

عاشورا

2009-01-06T22:02:00.000+03:30

نه ذوالجناح دگر تاب استقامت داشت
نه سیدالشهدا برجدال طاقت داشت
هوا زجور مخالف چو قیر گون گردید
عزیز فاطمه از اسب سرنگون گردید
بلند مرتبه شاهی ز صدر زین افتاد
اگر غلط نکنم عرش بر زمین افتاد

ملس

2008-12-27T16:15:00.000+03:30

نمیدونم تا حالا آب انار ملس خوردی یا نه اما این حس الان من یه جورایی ملسه. تلخه و البته در عین حال شیرینه. نمیدونم به هیراد می گفتم واقعن نمیدونم الان باید بشینم یه گوشه یا برم وسط یه مهمونی تا خود صبح. ولی هرچی بود خوب بود... عالی بود... و من الان بدهکارم بهت...

اینم باشه واسه امشب. خوندم و لذت بردم شما هم بخوانیدش.

من با نگاه اول ازین جام جانفزا،

سرمست می شوم.

وز این همه لطافت و زیبایی و جمال،

با یک نگاه دیگر،

از دست می شوم!

حرفی مراست با تو، ای دشت دلفروز!

حرفی گواهِ من و شوق و شورِ من.

-بخشیدنی ست بی شک بر من غرور من-:

-چندین هزار سال

بسیار کس، که با تو، کنارِ تو زیسته ست.

هرگز کسی چو من

این گونه عاشقانه تو را ننگریسته ست!

(فریدون مشیری)

شب،سرما،برف. زندگي مي كنيم

2008-12-17T16:14:00.000+03:30

2008-12-12T16:13:00.000+03:30

بیست و چهار ساعت مزخرفی و پشت سر گذاشتم. اینجا نوشتمش که یادم باشه. بعضی مواقع وقتی اتفاقات کوچک پشت هم ردیف شوند به غایت کلافه کننده می شود. حالا اضافه کنید به اینها ۲-۳ مورد بزرگ. در هر حال.

پ.ن: دیشب حال من هم بهتر از تو نبود رفیق ولی... این شعر و می خواستم برات بخونم اما حسش نبود. می نویسمش اینجا که اگر گذرت افتاد بخوانی و شاید حال تو بهتر شود.

حال دنیا را بپرسیدم من از فرزانه ای. گفت:

یا وهمیست، یا خوابیست، یا افسانه ای

گفتمش احوال عمر دل بگو با ما که چیست. گفت:

یا برقیست، یا شمعیست، یا پروانه ای

گفتمش اینان که می بینی به چه دل بسته اند؟ گفت:

یا مستند، یا کورند، یا دیوانه ای

چند روایت معتبر درباره‌ی برزخ

2008-12-10T16:12:00.000+03:30

به نظرم بعضی مطالب و لینک کردن در ستون پیوندها ظلمیست بزرگ. چون اونجا که میره شاید دیده نشه، شاید خوانده نشه و در آخر هم میره کنار دست اوووه کلی لینک دیگه. اما وقتی توی یک پست باشه پیدا کردنش هم بعدها راحت تر میشه.

مطلبی که اینجا لینک کردم داستانی کوتاه از مصطفی مستور. بر شما باد که بخوانیدش و از خواندنش لذت ببرید.

درست مثل این بود که بروی لبه‌ی چاه عمیقی بایستی و بعد لحظه‌ای زل بزنی به اعماق ناپیدای چاه و ناگهان بی‌هوا سُر بخوری و سقوط‌کنی توی آن. این دقیقا همان چیزی بود که بعدازظهر چهارشنبه هفدهم دی ماه ۱۳۸۵ برای من اتفاق افتاد و من با سر سقوط کردم توی چاه عمیقی، توی چاه خیلی عمیقی، به اسم سوفیا.

پ.ن: لینک از اتاق پسر

2008-12-06T16:10:00.000+03:30

پیش نوشت: قصدم بر این بود که ۲-۳ مطلبی با تیتر قبلی داشته باشم اما به علتی که خواهم گفت این مورد محقق نشد. اما مطلبی که الان می نویسم در اولین لحظات بعد از رسیدن است به همین علت شاید بین بندها ارتباط خاصی وجود نداشته باشد. جواب کامنت های قبلی را هم در حد امکان دادم. خوش باشید.

۱.واقعن نمی دونم قدم ما خیلی خوب بود یا هتل *****ستاره ی ما خیلی باحال چون لدالورود ما اینترنت قطع شده بود و توی این ۵ روز من ۵بار می پرسیدم و هربار می گفتن هنوز شرمنده. لازم به ذکر است مطلب قبلی وسط یک پاساژ با تمام شلوغی هایش به رشته ی تحریر در آمده. فور همین غلط املایی هم داشته. خلاصه توی فرودگاه که به اینترنت رسیدمم کلی مشعوف شدم و الام هم میبینم که کلی مطلب نخوانده دارم از زیبای غمگین ۳ که به خواندنش دعوت شده ام تا بلاگ محمد و کیوان و مسی و...

۲.یه روز قایق سوار شدیم. قایق ران محترم ما حرف زیاد زد. حرف جالب هم زیاد زد. در زمان خودش به اندازه ی یک پست. اما حالا به ذکر همین نکته اکتفا می کنم ه می گفت: تا ۲-۳ سال آینده در این جزیره ی مرجانی، مرجانی باقی نخواهد ماند . مرجانی که در هر ثانیه ۵۰ لیتر آب تصفیه می کنه بس که ملت کندن و بردن. یادمه بچه که بودم یک بار با حسین رفتم پارک. وقتی ۲-۳تا علف کندم کلی بهم گیر داد و وقتی گفتم که همین چندتاست گفت اگر هر بار چندتا بکنی و بقیه هم مثل تو فکر کنن دفعه ی بعد که حوصله ات سررفت باید بشینی خونه. نکنید آقا جان، نکنید! می خوای بگی اومدی خوب ۴تا عکس بنداز بعد ۲تا مطلبم هم تو بلاگت بنویس یه تکه از سنگ مرمر هتل هم بکن بیار. (راستی چند شاخه مرجان براتون سوغات آوردم:)

۳. خوب جناب مستر پارادوکس نکش خوت و. آی جماعت بدونین این دیوانه بازی و ایشون به من داده. :)

۴. یعنی از روز اول توی این ورزشی فروشی ها باشی آخرشم اونی که می خوای گیرت نیاد. یعنی آخر ضد حال.

۵. می گفت امروز روز خوبی نبوده چون زاید بارون اومده. یه پسر ۱۰-۱۲ ساله بود که کنارم نشسته بود. پسر صاحب کافی شاپ. می خواستم بهش بگم ع ا ش ق نشدی و گرنه این حرف و نمی زدی. بارون همه جورش قشنگه. و من اون شب با یه تی شرت زیر بارون کنار دریا قلیون زدم. معرکه بود. بهترینش در عمرم. جای همه ی شما خالی...

۶. رکاب زدن هم در اون هوا فاز خودش و داشت. نه؟

۷. یه جایی توی همین مملکت: توی رستوران ها موزیک زنده، پلیس واقعن در حد حفظ نظم و امنیت، تاکسی ها تر و تمیز، ملت هم شاد و خوشحال. تا انجایی که من چک کردم قرآن هنوز جائیش غلط نشده بود. فاصله ی بین زمین و آسمان و هم که متر کردم همون بود. پس چرا؟ واقعن چرا؟؟؟

۸. این عکسی که می بینید سوغاتی بود برای کسی. اما این مهم نیست مهم این بود که وقتی دیدمش دلم می خواست بغلش کنم بس که شبیه تو بود...

۹.وقتی به آسمان تهران رسیدیم داشتم قله های خوشبختی چاووشی و گوش می کردم که یه بغضی یهو چسبید بیخ گلوم. میشه بری گورت و از وجودم گم کنی؟ رسمن سرویس شدم. میشه ولم کنی؟

۱.ما ساعت ۸:۴۲:۱۰ ثانیه از زمین کنده شدیم و راه هم که با مقداری هنگ و البته گربه روی شیروانی داغ گذشت. و بالاخره ساعت ۱۰:۱۶:۱۴ ثانیه به وقت ساعتِ روی مچم هواپیمای حامل ما بر زمین آرام گرفت. و این بود سفر ما به کیش

پ.ن: معذرت می خواهم. بابت بند۹. به قول یارو آدم است دیگر، گاهی فکرش مست می کند لابد. و گاهی در این مستی داد هم می زند. اما کسی چه می داند...

از اینجایی که هستیم -1

2008-12-03T16:10:00.000+03:30

سلام

راستش پریروز رسیدیم به این جزیره زیبا. جای شما هم خالی. اما عزیزم اگر تا اکنون برایت ننوشته ام به این خاطر نبوده که از یادم رفته ای، بل اینکه وقت تنگ و سر شلوغ و اینترنت هتل هم که قطع بود.

اما دیوانه بازی را به تازگی خوانده ام. در ابتدایش احساس می کردم که یکی دیگر از نوشته های لیلای عاقلانه را شروع کرده ام اما بعدتر روح تو را، ریرا جان در آن جاری دیدم. حالا هرکه هرچه می خواهد گوید. اصلا چه اهمیتی دارد اگر برخی بگویند این، جنس نوشته های تو نبوده. مهم لحظه ی من بود و حسی که با خواندن آن نوشته ها پدا کردم. مهم این بود که احساس کردم بعد از مدتها زمانی را به من اختصاص دادی و نشستیم تا تو برایم حرف بزنی.

اما اینجا جایت بسیار خالی است. از همان لحظه ی ورود احساس کردم اگر با من بودی چقدر بیش تر خوش می گذشت و ...

باقی بقایت ریرا جانم...

ش ی ط ا ن

2008-12-01T16:09:00.000+03:30

قرار بود که مطلبی بگذارم اینجا راجع به شیطان و شیطان پرستی. البته به دلیل گرفتاری های این چند روز مقداری تاخیر داشتم اما خوشبختانه سوخت و سوزی در کار نبود.

اما دلیل این پست مطلبی بود که توی یکی از ویژه نامه های جام جم در این زمینه خوندم و البته احساس کردم که مطلب جامعی نبود و دیگر اینکه کلا این مسئله همواره یکی از کنجکاوی های ذهنم است. به نظر من شیطان یکی از بزرگترین عاشقان تاریخ خلقت بوده. به حرفهای او وقت خروج از جمع فرشتگان دقت کرده اید؟

مطلب راجع به شیطان زیاد بود اما در اینجا به چند لینک اکتفا می کنم. بخوانید و لذت ببرید. پیشنهاد من مطالب مربوط به شزاندر لاوی موسس کلیسای شیطان (۱۹۶۶) و قوانینی که او وضع کرده است.

شیطان‌پرستی

آنتوان لاوی و کلیسای شیطان

نمادهای شیطان پرستی

انواع شيطان پرستي

از موسیقی رپ تا شیطان‌پرستی در تهران

فرقه یزیدی

تکه هایی از امشب

2008-11-27T16:08:00.000+03:30

۱.ترافیک بود و من آرام تر از همیشه. پشت سرم چند بار بوق زد. خیلی دلم می خواست پیاده بشم و بهش بگم اندکی صبر به سرعت کنار خواهم رفت و تو سبقت می گیری و خواهی رفت...

۲. مدتهاست که دیگر مرا به خیر کسی امید نیست. لطفن... خواهش می کنم...

۳. سر زد به دل دو باره غم کودکانه ای / آهسته می تراود از این غم ترانه ای

باران شبیه کودکی ام پشت شیشه است / دارم هوای گریه خدایا بهانه ای

۴.در آرامش ترافیک مدتها بین آهنگهایم سرگردان بودم تا این را پیدا کردم. دیگر تا انتهای مسیر همین... گوش کنید. چند بار... نمی دانم از که گرفته ام اما دمش گرم و سرش خوش هر که بود.

۵.حوصله کن ریرا خواهیم رفت...

اما یادت باشد ... همیشه تو میروی، همیشه من می مانم...

۶.آلزایمر بهترین مریضی در دنیاست. استعدادش را دارم امیدوارم هرچه زودتر به سراغم بیاید تا دیگر بطور مطلق هیچ کس و هیچ چیزی را به یاد نیاورم. آن موقع دیگر از دیدن کسی ناراحت نمی شوم. برای کسی دلتنگ نمی شوم و بدیهای دیگران به یادم نخواهد ماند.

۷.ای کاش می شد به صرف قهوه ای دعوتت کنم. در سکوت محض... که بیایی و بی آنکه حرفی رد و بدل کنیم قهوه ای بخوریم و بعدتر تو بروی و پشت سرت را هم نگاه نکنی. و من بمانم و رفتنت را نظاره کنم. بی آنکه حرفی بزنم...

با توام...

2008-11-25T16:07:00.000+03:30

با توام

ای لنگر تسکین!

ای تکان های دل!

ای ساحل آرامش!

با توام

ای نور!

ای منشور!

ای تمام طیف های آفتابی!

ای کبود ارغوانی!

ای بنفشابی!

با توام ای شور ای دلشوره یشیرین!

با توام

ای شادی غمگین!

با توام

ای غم!

غم مبهم!

ای نمی دانم!

هر چه هستی باش!

اما کاش...

نه، جز اینم آرزویی نیست:

هرچه هستی باش!

اما باش!

(مرحوم قیصر امین پور)

پ.ن: احتمالن امشب یا فردا مطلبی خواهم نوشت راجع به ش ی ط ا ن پرستی. فکر می کنم مطالب جالبی باشند. پیشنهادم این است که از دست ندهید.

بدون شرح!

2008-11-17T15:32:00.000+03:30

کلاه قرمزی و ما

2008-11-15T15:28:00.000+03:30

چند روز پیش بعد از چندین سال دوباره موفق شدم نسخه کامل کلاه قرمزی و پسر خاله را ببینم. فکر می کنم دفعه قبل حدود ۱۴-۱۵ سال پیش بود و من هم سال سوم یا چهارم دبستان بودم. تمام این سالها هربار که تلویزیون این فیلم و پخش می کرد من بیش از چند دقیقه نتونسته بودم ببینمش.

جالب بود. این بار با حس متفاوتی از سالهای دور این فیلم و می دیدم. اما صداقت کلاه قرمزی هنوز هم اشک آدم و در میاره. نحوه عشق ورزیدن کلاه قرمزی به معشوقش (آقای مجری)... فقط حیف که این فیلم برای کودکان ساخته شده بود برای همین پایان فیلم کلاه قرمزی به سفر نمیره، اقای مجری خیلی زود متوجه اشتباهش میشه و کلاه قرمزی بر میگرده اما کیه که ندونه توی دنیای واقعیت نه کسی به این زودی سرش به سنگ می خوره و نه کسی که رفت برمیگرده... دنیای بزرگترها دنیای خطرناکتریه... ایکاش همیشه توی همون دنیا می موندیم. شاید زودتر متوجه اشتباهاتمون می شدیم. شاید بیشتر شهامت بازگشت و داشتیم. شاید...

دیوانه ای در قفس

2008-11-08T01:09:00.000+03:30

پیش نوشت: در اوج خستگی و در نهایت عجله می نویسم چون باید نوشت از اینها و از این روزها تا ثبت شود در جریده عالم...

۱.داشتم فکر می کردم اگر قرار بود دوباره بلاگی بنویسم و اسمی برایش انتخاب کنم اسمش حتما این بود : دیوانه ای در قفس.

۲.من باختم قبول...

۳.موهایم را کوتاه کردم هر بار این کار را می کنم احساس می کنم مقداری از شیطنت اندکم هم با آن از دست می رود. آرام تر می شوم حداقل تا چند روز و این برای آدمی که می گویند آرام است... جالب است...

۴. ... بی تو ، سکوت، شب، تیغ موکت بری....

۵.روز سوم را دوست دارم. اگر به من بگویند که یکی از سه فیلم برتر ایرانی حتمن یکی از آن سه تا است و اگر بگویند یکی از سه کاراکتر برتر سینمایی ات می گویم کاراکتر حامد بهداد در آن فیلم. 2 سکانس از این فیلم عالی بود. اولی آن جا که حامد بهداد (فواد) و باران کوثری (سمیره) در خانه و ایرانی ها در پشت در حیاطند. بغض حامد بهداد... تهدیدش... فریادش... شلیک نکردنش...اما سکانس دوم، سکانس پایانی فیلم، شلیک کردن سمیره به فواد... پایان ماجراست شلیک کن رفیق/ تاخیر نابجاست شلیک کن رفیق/ من با کمال میل رو به گلوله ام/ این تیر بی خطاست شلیک کن رفیق...

۶. .... عالیجناب، عشق، کافه، ترانه، کات.

۷.خیلی وقت بود هوای تهران اینجوری نبود. بعد از اون جهنم تابستان حالا هوا هم خنک شده، هم ابری شده، و هم از همه بهتر باران می آید. خلاصه که جمع ما جمع است فقط ایکاش تو هم با ما بودی...

نسل سوخته

2008-10-31T01:08:00.002+03:30

نسل ما، نسل آدمهای نیمه اول دهه شصت.

ما آدمهایی هستیم که در دوران جنگ بدنیا آمدیم و با حوادث بعد از آن بزرگ شدیم. نسل ما نه انقلاب و قبل از آن را دیده و نه از جنگ چیز زیادی یادش است. تنها خاطرات محو کودکیمان و صدای زوزه موشکها. ما در دوران بالاترین نرخ تولد در طول تاریخ کشور بدنیا آمدیم و در دورانی به مدرسه وارد شدیم که هرسال رکورد ورودی های اول دبستان بیشتر و بیشتر می شد. ما کودکیمان را با تحریم ها و سختی های بعد از جنگ و سختی ناشی از تورم چند صد درصدی دولت سازندگی گذراندیم.

و در زمانی به نوجوانی رسیدیم که هنوز آزادیهای خاتمی برای جوانها برایمان مفهومی نداشت و وقتی به جوانی رسیدیم که با احمدی نژادیسم باید مدارا کنیم. در واقع ما نه مثل نسل گذشته خود دوره ی خاتمی را حس کردیم و نه مثل دهه هفتادی ها آتقدر جوان می مانیم تا دوره گذر از احمدی نژاد را ببینیم.

نسل ما کسانی بودند که در دبستان قرار گذاشتند تا بشویم امید های آینده انقلاب و حالا شده ایم معضل لاینحل آن. اما قرار است تا ما جور ماجراجویی های نسل های قبل خود را بکشیم و فضای بهتری بسازیم برای بعدی هایمان.

خواننده های محبوب ما دیگر عاشقانه های دوره قبل را نمی خوانند که اگر هم بخوانند ما آنها را گوش نمی کنیم. خواننده محبوب ما محسن چاووشی ست و ترانه هایش. فیلم محبوب ما هم دیگر قیصر نیست. ما به دنبال سنتوری می دویم و با کنعان زندگی می کنیم.

نسل ما، نسل خسته و تنها. نسل آدمهای عاشق و... سوخته.

قانون-3

2008-10-30T01:07:00.000+03:30

قانون سوم: هیچ چیزی و جبران نکن. جواب سیلی مشت نیست و جواب نیکی، نیکی.

توضیح: کسی اگر برای تو کاری انجام داده و خوبی در حق تو کرده به خاطر چیزی بوده که در تو دیده. به خاطر احترامی که برات قائل بوده اون کار و انجام داده. در اصل به خاطر خودش بوده پس اگر تو هم کاری برای کسی می کنی به خاطر شخصیت طرفت بکن نه اینکه یک روزی کاری در حقت کرده و حالا باید یک جوری جبرانش کرد. و اگر کسی بدی به تو کرد شخصیت پلید خودش بوده، تو جبران نکن حتی اگر قراره خبیث باشی سعی کن دلیل موجه براش داشته باشی، حداقل برای خودت.

دل نوشت-2

2008-10-29T01:06:00.001+03:30

برای تو می گم که چند شب پیش داشتم باخودم فکر می کردم. به خودم گفتم اونی که میشناسیش و میشناسمش و اولین و آخرین مشاورم بود وقتی بهش گفتم با توجه به شناختی که از تو داشت باید رای منو می زد. باید نظرم و عوض می کرد که من حالا اینجا نباشم. گفتم اون مقصر بزرگیه. ولی بعدش به خودم گفتم یعنی تو واقعن خودت و نمیشناسی؟ حتی اگر اون خلاف نظرت و می گفت تو بازهم کار خودت و می کردی پس گناهت و کردن کسی ننداز. اما بعدش باز گفتم عیب نداره شاید این قسمت من بوده شاید من اون مست آهنگ جیمز بلانت بودم. هر چی بود به لذتش می ارزید. و بعد باز هم گفتم اما حالا بهتر شده چون آدما چیزهایی و که قیمتش و می پردازن نگه می دارن از قدیم، خیلی قدیم از همون اولها رسم بوده که باد آورده رو باد می بره. حالا که من این قیمت و برای تو می پردازم پس وقتی که به دستت آوردم دیگه از دستت نمی دم. و بعد به خودم گفتم متاسفم برات ای دل ساده...

و من اینجام و من گناهم به گردن کسی نمی اندازم و من با تمام قدرت صلیبم رو بر دوش می کشم که این گناه ماله منه، سهم منه، عشق منه...

پ.ن ۱: امشب رفتم از اون رستورانی که نه فقط به خاطر غذاش دوستش دارم غذا بگیرم و این شعر ته فیشم نوشته شده بود:

مقام امن و می بی غش و رفیق شفیق/ گرت مدام میسر شود زهی توفیق

جهان و کار جهان جمله هیچ در هیچ است/ هزار بار من این نکته کرده ام تحقیق

پ.ن۲: بله درسته. مقداری دوز آه و ناله اینجا زیاد شده ولی آدم و دلی که بعضی وقتها تنگ میشه... بعضی وقتها می گیره... در اولین فرصت جبران خواهم کرد.

قاصدک هان چه خبر آوردی؟

2008-10-25T01:06:00.001+03:30

و اینکه امروز یک قاصدک برای خودش همینجوری اومد توی ماشین. نمیدونم راه گم کرده بود یا اینکه دلش خواسته بود که بیاد ولی هر چی بود اومد و دقایقی با من همراه بود. اما هر دو پنجره ی راست و چپ هی این قاصدک و به طرف خودشون می کشوندن که می خواستن قاصدک با اونها باشه لابد. و قاصدک هم این بین گیر کرده بود. آخرش یادم نیست که با کدوم طرف رفت و از بین اونها کدوم و انتخاب کرد اما فکر کردم که یعنی الان دل طرف مقابلش گرفته که با اینکه همه ی زورش و زده بازهم قاصدک همراهش نشده؟

پ. نوشتٍ بی ربط؟ : از شما ممنونم محسن خان چاووشی که این آهنگهایی که می خونی میشه روضه ی ما و کلی برای خودمون باهاش حال می کنیم و احساس می کنیم این آدم چقدر از ماست (سلام هرمس). در همین رابطه پیشنهادم اینه که نوشته های ناتور، علیرضا معتمدی و محمد و بخونید هرچند که من حوصله ی لینک گذاشتن براتون و نداشته باشم.

تیتر: شعر قاصدک از مهدی اخوان ثالث

...

2008-10-22T01:05:00.001+03:30

و تو چه میدانی عزیزم که این آواز علیرضا خمسه امشب با دل من چه کرد... و تو نمیدانی که امشب در تمام مدت به یادت بودم و فکر می کردم که اگر تو هم امشب با ما بودی شاید من هم اینقدر سایلنت نبودم...